دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 The Relationship between Perceived Autonomy Supportive Parenting and Identity Styles in Female Adolescents: The Mediating Role of Reflective Thinking رابطه فرزندپروری ادراک شده حامی خودمختاری و سبک‌های هویت در نوجوانان دختر: نقش واسطه‌ای تفکر تأملی 106217 10.48308/jfr.2025.239620.1969 FA فاطمه طهماسبی جاغرق گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. مریم بردبار گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی- دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی- دانشگاه فردوسی مشهد- مشهد- ایران سید محسن اصغری نکاح گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2025 04 23 The aim of the current research was to predict adolescent identity styles based on perceived autonomy-supportive parenting, considering the mediating role of reflective thinking. The present research was quantitative and descriptive-correlation of structural equation modeling type. The research population consisted of the secondary students in the academic year of 1402-1403. A total of 271 students were selected using convenience sampling method. In order to collect data and measure research variables, questionnaires of identity styles, Berzonsky (1992), perception of parental autonomy support, Lim (2018), and reflective thinking, Kizilkaya and Askar (2009) were used. Data analysis was done by structural equation modeling method using AMOS software, and the findings of the research indicated that parenting perceived to support autonomy indirectly through reflective thinking is a positive predictor of informational and normative identity styles and a negative predictor of confused/avoidant identity style. Also, perceived autonomy-supportive parenting has a direct and positive relationship with reflective thinking and normative identity style. Reflective thinking directly and positively predicts informative and normative identity styles and negatively predicts confused/avoidant identity style. This research has shown that parental support for adolescent autonomy leads to the formation of identity by increasing reflective thinking. هدف پژوهش حاضر، پیش‌بینی سبک‌های هویت نوجوانان بر اساس فرزندپروری ادراک شده حامی خودمختاری، با نقش واسطه‌ای تفکر تأملی بوده است. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌های کمی و توصیفی- همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش را دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر مشهد در سال تحصیلی 1403-1402 تشکیل می‌دادند. تعداد 271 دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. به‌منظور گردآوری داده‌ها و سنجش متغیرهای پژوهش از پرسش‌نامه‌های سبک‌های هویت برزونسکی (1992)، ادراک حمایت از خودمختاری والدین لیم (2018) و تفکر تأملی کیزیلکایا و عسکر (2009) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار AMOS انجام شد و یافته‌های پژوهش حاکی از آن بود که فرزندپروری ادراک شده حامی خودمختاری به‌صورت غیرمستقیم به‌واسطه تفکر تأملی پیش‌بینی‌کننده مثبت سبک‌های هویت اطلاعاتی و هنجاری و پیش‌بینی‌کننده منفی سبک هویت سردرگم/ اجتنابی است. همچنین فرزندپروری ادراک شده حامی خودمختاری دارای رابطه مستقیم و مثبت با تفکر تأملی و سبک هویت هنجاری است. تفکر تأملی نیز به‌صورت مستقیم و مثبت سبک‌های هویت اطلاعاتی و هنجاری و به‌صورت منفی سبک هویت سردرگم/اجتنابی را پیش‌بینی می‌نماید. این پژوهش نشان داده است که حمایت والدین از خودمختاری نوجوان، با افزایش تفکر تأملی، منجر به شکل‌گیری هویت می‌شود.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 The effectiveness of cognitive-behavioral therapy on the improvement of marital conflicts and the quality of relationships of betrayed women اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر بهبود تعارض‌های زناشویی و کیفیت روابط زنان خیانت دیده 106243 10.48308/jfr.2025.236149.1777 FA مهدیه رحمانیان گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران معصومه میرزایی دانشگاه پیام نور. تهران. ایران عزت اله کردمیرزا گروه روانشناسی. دانشگاه پیام نور. تهران. ایران مژگان آگاه هریس گروه روانشناسی. دانشگاه پیام نور. تهران. ایران Journal Article 2024 06 29 Aim: The present study was conducted with the aim of investigating the effectiveness of cognitive behavioral couple therapy on improving marital conflicts and the quality of relationships of betrayed women. Method: The method of this research was a semi-experimental type of pre-test-post-test and follow-up with a control group. Using the targeted sampling method, 30 women who had been betrayed in one district of Tehran were selected, and they were randomly assigned to two experimental and control groups. Marital conflict and relationship quality questionnaires were used to collect data. Then, the experimental group received 8 sessions of 120 minutes of group training of cognitive behavioral couple therapy, but the control group did not receive any intervention. For the follow-up phase, the questionnaires were implemented again two months after the post-test. Findings: The results showed that there is a significant difference between the marital conflicts and the quality of women's relationships in the pre-test, post-test and follow-up stages. Conclusion: Cognitive behavioral couple therapy can effectively increase the quality of relationships of betrayed women and reduce their conflicts and improve the problems related to intimacy, lack of agreement, interest, affection and commitment and personality compatibility of couples. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی زوج‌درمانی شناختی رفتاری بر بهبود تعارض های زناشویی و کیفیت روابط زنان خیانت دیده انجام شد. روش: روش این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند 30 نفر از زنان خیانت دیده منطقه یک شهر تهران انتخاب شدند که در دو گروه آزمایش و کنترل به صورت تصادفی قرار گرفتند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های تعارضات زناشویی و کیفیت روابط استفاده شد. سپس، گروه آزمایش 8 جلسه 120 دقیقه‌ای آموزش گروهی زوج درمانی شناختی رفتاری دریافت کرد، اما گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را دریافت نکرد. پس از اتمام دوره درمان مجددا آزمونها اجرا شد. جهت مرحله پیگیری مجددا دو ماه بعد از پس آزمون، آرمونها اجرا شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین میانگین تعارض های زناشویی و کیفیت روابط زنان در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تفاوت معنادار وجود دارد. نتیجه گیری: زوج درمانی شناختی رفتاری، به‌طور مؤثر می‌تواند کیفیت روابط زنان خیانت دیده را افزایش داده و تعارضات آن‌ها را کاهش دهد و مشکلات مربوط به صمیمیت ، عدم توافق، علاقه، محبت و تعهد و سازگاری شخصیتی زوجین ‌را بهبود بخشد.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 The consequences of intentional abortion in women's lives: A phenomenological study پیامدهای سقط جنین عمدی در زندگی زنان: مطالعه‌ای پدیدارشناختی 106307 10.48308/jfr.2025.240197.1990 FA نیره احمدی دانشجوی دکترای مطالعات زنان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. طوبی شاکری 'گلپایگانی دانشیار گروه مطالعات زنان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0001-6908-6074 شهره روشنی استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران مریم جمالی استادیار گروه مطالعات زنان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. Journal Article 2025 05 30 Intentional abortion is a complex and multifaceted phenomenon that affects various dimensions of women's lives. The present study was conducted with the aim of identifying the lived experience of women with intentional abortion and its consequences in their lives. Consequently, adopting a qualitative approach and a descriptive phenomenological strategy, in-depth semi-structured interviews were conducted with 40 women with a history of intentional abortion in Alborz Province, and the data were analyzed based on Colaizzi's seven-stage method. The findings indicate that the experience of intentional abortion leads to consequences in the emotional, cognitive, physical, psychological, spiritual, familial, and social dimensions of women's lives. The identified consequences are classifiable into two categories: "Objective and traceable consequences of the abortion experience," comprising three levels—individual, familial, and social consequences—and "Subjective consequences attributed to the abortion experience," comprising two levels—individual and familial consequences. The results of the study suggest that women, throughout their lives and over time, and depending on their circumstances and lived experiences before and after the abortion experience, encounter a combination of the identified consequences. It is recommended that the findings of this research be considered in policies adopted to reduce the incidence of intentional abortion. سقط جنین عمدی، پدیده‌ای پیچیده و چند بعدی است که ابعاد مختلف زندگی زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی تجربۀ زیسته زنان از سقط جنین عمدی و پیامدهای آن در زندگی این زنان انجام شده است. از این رو، با اتخاذ رویکرد کیفی و استراتژی پدیدارشناسی توصیفی، با 40 زن دارای سابقه‌ی سقط جنین عمدی در استان البرز مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ی عمیق انجام شد و داده‌ها مبتنی بر روش هفت‌مرحله‌ای کلایزی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه سقط جنین عمدی موجب بروز پیامدهایی در ابعاد عاطفی، شناختی، جسمی، روحی، معنوی، خانوادگی و اجتماعی در زندگی زنان می‌گردد. پیامدهای شناسایی شده در دو طبقۀ «پیامدهای عینی و قابل ردیابی با تجربه سقط» شامل سه سطح پیامدهای فردی، خانوادگی و اجتماعی و «پیامدهای ذهنی و نسبت داده شده به تجربه سقط» مشتمل بر دو سطح پیامدهای فردی و خانوادگی قابل دسته‌بندی است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که زنان در زندگی خود، درگذر زمان و با توجه به شرایط و تجارب زیسته قبل و پس از تجربه سقط، ترکیبی از پیامدهای مورد شناسایی را تجربه می‌کنند. پیشنهاد می‌شود نتایج این پژوهش در سیاست‌های اتخاذی برای کاهش سقط جنین عمدی مورد تأمل قرار گیرد.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 Evaluation of criminal intervention of state in Iran regarding childbearing: principles of the right to privacy and health in focus ارزیابی مداخله کیفری دولت در ایران نسبت به حوزه فرزندآوری از منظر اصول حق بر حریم خصوصی و حق بر سلامت 106320 10.48308/jfr.2025.238852.1929 FA زهرا بابازاده گروه مطالعات زنان، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمد جلالی گروه حقوق عمومی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران محمد فرجیها گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2025 02 21 Declining fertility rates is a global issue, and people in both developed and developing societies are postponing marriage and childbearing until later in life. To address this crisis, some countries have enacted population policies that may conflict with human rights principles. Since the beginning of 2012, the issue of population decline has become a concern for the government of the Islamic Republic of Iran, and finally, in 2021, the Family Protection and Youthful Population Law was enacted for a seven-year trial period. This study examines the Iranian government’s criminal approach to resolving the population crisis and reaching the desired goal of encouraging families to have three or more children. The study uses a qualitative approach including think description and in-depth analysis to investigate the government’s criminal interventions to achieve the goal of increasing childbearing vis-a-vis the Law on Family and Youth Protection. Findings indicate that the coercive policies envisaged in this law, not only disregard the principles of criminalization and reproductive rights but also have led to violations of the right to privacy and the right to health of individuals. کاهش نرخ باروری مسئله‌ای جهانی است و افراد چه در جوامع توسعه‌یافته و چه در جوامع در‌حالِ‌توسعه، ازدواج و فرزندآوری را به سنین بالاتر موکول می-کنند. برخی کشورها برای حل این بحران، اقدام به تدوین سیاست‌های جمعیتی نموده‌اند که این سیاست‌ها ممکن است با اصول حقوق بشر در تعارض قرار -گیرند. از آغاز سال 1391 موضوع کاهش جمعیت به دغدغه دولت جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد و در نهایت در سال1400، قانون «حمایت از خانواده و جوانی جمعیت» برای اجرای آزمایشی به مدت هفت سال تصویب گردید. در این پژوهش رویکرد کیفری دولت ایران برای حل بحران جمعیت و رسیدن به نقطه مطلوب، یعنی ترجیح سه فرزند و بیشتر، واکاوی می‌شود و از روش توصیف و تحلیل برای پاسخ به این پرسش که در قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، مداخله‌های کیفری دولت برای تحقق هدف افزایش فرزندآوری چگونه ارزیابی می‌شود؟ استفاده می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهد، سیاست‌های قهریِ پیش‌بینی شده در این قانون، علاوه‌بر نادیده‌گرفتن اصول جرم‌انگاری و حقوق باروری، منجر به نقضِ حق بر حریم خصوصی و حق بر سلامت افراد شده است.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 The Relationship between Parenting Styles and Child-to-Parent Violence: The Mediating Role of Emotional and Behavioral Problems رابطه شیوه‌های والدگری و خشونت علیه والدین در نوجوانان: نقش میانجی مشکلات عاطفی و رفتاری 106321 10.48308/jfr.2025.238645.1944 FA حورا مجد کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران الهام حکیمی راد استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران امید شکری استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2025 03 09 Adolescent-to-parent violence is known as one of the important challenges in the family system, which is influenced by several factors. The present study aimed to investigate the relationship between parenting styles and adolescent-to-parent violence with the mediating role of emotional and behavioral problems. The statistical population included all parents with children aged 12 to 17 in Amol city in 2024, from which 499 people were selected using the convenience sampling method. To collect research data, the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire, Child-to-Parent Violence Questionnaire, and Strengths and Difficulties Questionnaire were used. The data were analyzed using covariance-based structural equation modeling with the SPSS and AMOS 18 software. The findings from structural equation modeling showed that parenting styles have a significant effect on adolescents' emotional/behavioral problems. Parenting styles did not show a direct effect on adolescent-to-parent violence, but the direct effect of adolescent emotional/behavioral problems on adolescent-to-parent violence was positive and significant. The results indicate that emotional and behavioral problems in adolescents as a mediating factor between parenting styles and adolescent-to-parent violence and that by diagnosing and intervening promptly with these disorders and modifying parenting styles, action can be taken to prevent violence against parents. خشونت نوجوان علیه والدین به عنوان یکی از چالش‌های مهم در نظام خانواده شناخته می‌شود که تحت تأثیر عوامل متعددی قرار دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه شیوه‌های والدگری و خشونت علیه والدین در نوجوانان با نقش میانجی مشکلات عاطفی و رفتاری بود. جامعه آماری شامل تمامی والدین دارای فرزند 12 تا 17 سال شهر آمل در سال 1403-1402 بود که از بین آن‌ها 499 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها‌ از پرسشنامه ابعاد و سبک والدگری، پرسشنامه خشونت فرزند نسبت به والد و پرسشنامه توانایی‌ها و مشکلات استفاده شد. مدل مفروض با استفاده از مدل‌یابی معادله ساختاری مبتنی بر ماتریس کوواریانس و به کمک نرم‌افزارAMOS-18 تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که شیوه‌های والدگری بر مشکلات عاطفی/رفتاری نوجوانان، اثر معنادار دارد، اما بر خشونت نوجوان علیه والدین اثر مستقیم ندارد، اثر مستقیم مشکلات عاطفی/رفتاری نوجوانان بر خشونت نوجوان علیه والدین نیز، مثبت و معنادار بود. همچنین نتایج حاکی از آن است که مشکلات عاطفی و رفتاری در نوجوانان به‌عنوان عامل میانجی بین شیوه‌های والدگری و خشونت نوجوان علیه والدین عمل می‌کند که با تشخیص و مداخله به‌هنگام این اختلالات و نیز اصلاح شیوه‌های فرزندپروری می‌توان جهت پیشگیری از خشونت علیه والدین اقدام نمود

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 Addressing Infertility Challenges: The Impact of Group Narrative Therapy on Fertility Quality of Life and Infertility Self-Efficacy اثربخشی روایت درمانی گروهی بر کیفیت زندگی باروری و خودکارآمدی ناباروری در زوجین درگیر با ناباروری 106334 10.48308/jfr.2025.240929.2025 FA فاطمه نظری گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران سارا پورملکی گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران هادی اسمخانی اکبری نژاد گروه روان شناسی، مؤسسه آموزش عالی نبی اکرم (ص)، تبریز، ایران Journal Article 2025 08 01 The present study aimed to investigate the effectiveness of narrative therapy on reproductive quality of life and infertility self-efficacy in couples experiencing infertility. This quasi-experimental study employed a pre-test, post-test, and follow-up design with a control group. The study population comprised all infertile individuals who visited infertility centers and clinics during the first half of 2025. From this population, 32 individuals were selected using a non-probability sampling method based on specific inclusion and exclusion criteria and were assigned to either the experimental or control groups. The experimental group received narrative therapy in eight 90-minute sessions following a standardized protocol, while the control group received no intervention. Measurement tools included the Reproductive Quality of Life Questionnaire (Boivin et al., 2011) and the Infertility Self-Efficacy Questionnaire (Cousineau et al., 2006). Data were analyzed using mixed-design analysis of variance (ANOVA) with repeated measures in SPSS version 26. The findings indicated that narrative therapy significantly improved reproductive quality of life and infertility self-efficacy in the experimental group at both post-test and follow-up stages compared to the control group. Therefore, narrative therapy appears to be an effective intervention for enhancing reproductive quality of life and infertility self-efficacy in couples facing infertility. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی روایت‌درمانی بر کیفیت زندگی باروری و خودکارآمدی ناباروری در زوجین درگیر با نابارور صورت گرفت. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه افراد نابارور رجوع‌کننده به مراکز و درمانگاه‌های ناباروری در نیمه اول سال 1404 تشکیل دادند. از این بین 32 نفر با روش نمونه‌گیری غیراحتمالی در دسترس و با در نظر گرفتن ملاک‌های ورود و خروج انتخاب و در دو گروه آزمایشی و کنترل گماشته شدند. گروه آزمایش در طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای روایت‌درمانی را طبق پروتکل دریافت کردند در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را دریافت نکرد. ابزار اندازه‌گیری شامل پرسشنامه‌ها کیفیت زندگی باروری (بویوین و همکاران، 2011) و خودکارآمدی ناباروری (کوزینو و همکاران، 2006) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌گیری‌های مکرر و به وسیله SPSS 26 تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که روایت‌درمانی در مرحله پس‌آزمون و پیگیری بر بهبود کیفیت زندگی باروری و خودکارآمدی ناباروری در گروه آزمایشی در مقایسه با گروه کنترل تأثیر معناداری دارد. بنابراین می‌توان گفت روایت‌درمانی یک مداخله مؤثر برای بهبود کیفیت زندگی باروری و خودکارآمدی ناباروری در زوجین درگیر با ناباروری است.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2025 11 03 Predicting Attitudes towards Infidelity in women: The roles of Sexual Self-Schema and love styles. پیش بینی نگرش به خیانت زناشویی در زنان براساس نقش خود طرحواره های جنسی و سبک-های عشق ورزی 106428 10.48308/jfr.2025.233363.1646 FA کیانوش زهراکار استاد گروه آموزشی مشاوره و راهنمایی دانشگاه خوارزمی. اسماعیل اسدپور دانشیار گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران حمیده صالحی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده دانشگاه خوارزمی Journal Article 2023 10 08 Infidelity is considered a multi-dimentional harm from which, people have various interpretations. It could be seen that the gender gap is dwindling and as a result, more women engage in infidelity. This research is aimed at determining the predicting power of love Attitudes & Sexual Self-Schemas in attitudes towards Infidelity in women.This research was conducted using descriptive-correlational method & the statistical population consists of all the women with marital experience who refered to psychological centers in Karaj in 2022. 250 number of women were selected through the convenience sampling method. They answered the questionnaires as follows: Whately's Attitudes toward Infidelity Scale, Women’s Sexual Self-Schema Scale of Anderson and Cyranowski & Love Attitudes Scale of Hendrick & Hendrick.The results of this study showed that all predictive variables and their components had a significant relationship with attitude towards infidelity(p <0.05). In this study, sexual self-schemas & love attitudes altogether, could predict attitude towards infidelity. Regarding the findings of this study, Storge, Pragma, and Agape love attitudes as well as Open/direct & Embarrassed/conservative sexual self-schemas had a significant negative relationship with attitude towards infidelity. Ludus, Mania, and Eros love attitudes and Passionate/romantic sexual self-schema had a significant positive relationship with attitude towards infidelity. خیانت زناشویی یک آسیب چند بعدی است که افراد تعابیر مختلفی از آن دارند و با گذر زمان شاهد کم شدن شکاف جنسیتی و درگیری بیشتر زنان در خیانت هستیم. هدف این پژوهش تعیین قدرت پیش‌بینی کنندگی خودطرحواره‌های جنسی و سبک‌های عشق‌ورزی بر نگرش به خیانت در زنان می‌باشد. روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل زنان با تجربه تاهل مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روانشناسی در شهر کرج سال 1400-1399 است. در این پژوهش 250 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های نگرش به خیانت واﺗﻠﯽ، مقیاس خودطرحواره‌های جنسی زنان آندرسون و سیروانووسکی و پرسشنامه سبک‌های عشق‌ورزی (LAS) هندریک و هندریک پاسخ دادند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد متغیرهای پیشبین ، با نگرش به خیانت رابطه معنی‌داری در سطح 05/0p< دارند. در این پژوهش خودطرحواره‌های جنسی و سبک‌های عشق‌ورزی 16 درصد توانایی پیش‌بینی نگرش به خیانت را در زنان دارند. نتیجه‌گیری: براساس یافته‌ها بین سبک‌های عشق ورزی دوستانه، فداکارانه و منطقی و خودطرحواره‌های جنسی خجالتی/محافظه‌کار و صریح/ بی‌پرده با نگرش به خیانت رابطه منفی معنادار وجود دارد. همچنین بین سبک‌های عشق‌ورزی عاشقانه، بازیگرانه و وسواسی و خودطرحواره‌های جنسی شهوانی/ رمانتیک با نگرش به خیانت رابطه مثبت و معنادار وجود دارد.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 Effectiveness of psychological reconstruction after divorce on feelings of inferiority, emotional empowerment, and distress tolerance in divorced men with child custody اثربخشی بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند 106450 10.48308/jfr.2025.236708.1803 FA راضیه ناظر گروه روانشناسی بالینی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران شهناز خالقی پور گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران Journal Article 2024 08 26 The purpose of this study was to investigate the effect of psychological reconstruction intervention after divorce on feelings of inferiority, emotional competence, and distress tolerance in divorced men with child custody. This research was quasi-experimental with a pretest-posttest control group design. The statistical population included divorced men with child custody in the city of Isfahan in the first half of 1403 AH. Using purposive sampling, 30 of these men were selected and randomly assigned to two groups: experimental (15 people) and control (15 people). The data collection tools included the Khodadadi and Bahrami Inferiority Feelings Questionnaire (2012), the Mars Emotion Self-Regulation Strategies Questionnaire (2000), and the Simmons and Gaher Distress Tolerance Questionnaire (2005). The Fisher and Alberti (2017) divorce reconstruction package was implemented on the experimental group over 8 sessions of 90 minutes. Data were analyzed by analysis of covariance using SPSS-22 software. The results showed that there was a significant difference between the two groups in the research variables and that psychological reconstruction intervention after divorce was effective in reducing feelings of inferiority and increasing distress tolerance and emotional competence in divorced men with child custody (P≤0.05) . هدف این پژوهش بررسی تأثیر مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مردان مطلقه دارای حضانت فرزند در شهر اصفهان در نیمه اول سال 1403 بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند، 30 نفر از این مردان انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه احساس حقارت خدادادی و بهرامی (1391)، پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی عاطفی مارس (2000) و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) بود. بسته بازسازی پس از طلاق فیشر و آلبرتی (2017) طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم‌افزار SPSS-22 تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین دو گروه در متغیرهای پژوهش تفاوت معناداری وجود داشت و مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند مؤثر بوده و باعث کاهش احساس حقارت و افزایش تحمل پریشانی و توانمندی عاطفی مردان مطلقه گردیده است(05/0≥P ) .

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 The Relationship Between Family Functioning and Distress Tolerance in Outpatients: The Mediating Role of Psychological Flexibility and Self-Compassion رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری: نقش واسطه‌ای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و خودشفقت‌ورزی 106453 10.48308/jfr.2025.241419.2068 FA لیلا نراقی سالم گروه روان‌شناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. احمد منصوری گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. Journal Article 2025 09 05 Introdaction: Distress tolerance is a central construct in clinical psychology, referring to individuals’ perceived capacity to endure negative emotions and stressful internal or external experiences. Low distress tolerance has been linked to various forms of psychopathology and maladaptive behaviors, including depression, anxiety, obsessive-compulsive symptoms, and substance use. Family functioning, as a fundamental system shaping psychological development and emotional adjustment, plays a crucial role in fostering or impairing distress tolerance. Families characterized by effective communication, emotional cohesion, and appropriate behavioral regulation tend to cultivate greater distress tolerance among their members. Two key psychological factors- psychological flexibility and self-compassion- are proposed to mediate this relationship. Psychological flexibility denotes the ability to adapt to difficult circumstances while engaging in value-consistent behavior, whereas self-compassion involves being kind to oneself, recognizing shared humanity, and maintaining mindful awareness during suffering. Previous studies have identified positive associations among family functioning, psychological flexibility, self-compassion, and distress tolerance. However, few studies have simultaneously examined the mediating roles of psychological flexibility and self-compassion in the association between family functioning and distress tolerance, particularly among non-clinical outpatient populations. The present study seeks to address this gap and provide a more comprehensive understanding of these underlying psychological mechanisms. Methodology: This study employed a quantitative, fundamental, cross-sectional, and correlational design to investigate psychological variables among clients of Aramesh Mandegar Counseling Centers in Mashhad during the first half of 2024. The statistical population included all individuals who sought psychological or counseling services at these centers, and a total of 318 participants were selected using convenience sampling. Although 320 questionnaires were distributed, two were excluded due to incomplete responses, resulting in a final sample of 318 participants. Inclusion criteria comprised an age range of 20–50 years, literacy in reading and writing, absence of chronic physical illnesses, and voluntary consent to participate in the research. Exclusion criteria included incomplete questionnaire responses and withdrawal of consent. All ethical standards were strictly observed, including confidentiality, respect for participants’ privacy, avoidance of harm, and obtaining written informed consent. The study received ethical approval from the Biomedical Research Ethics Committee of Islamic Azad University, Neyshabur Branch (Code: IR.IAU.NEYSHABUR.REC.1403.017). Research instruments included the short form of the Family Assessment Device (Turliuc et al., 2016), the Psychological Flexibility Questionnaire (Ben-Itzhak et al., 2014), the Self-Compassion Scale (Neff, 2003), and the Distress Tolerance Scale (Simons & Gaher, 2005). Data analysis was performed using Structural Equation Modeling (SEM) with SPSS version 26 and AMOS version 24 to test the hypothesized relationships among the study variables. Findings: After excluding two incomplete responses, data analysis was conducted on 318 participants, including 100 men (31.4%) and 218 women (68.6%). Among them, 42.5% were single, 49.1% married, 5.7% divorced, and 2.5% separated. Regarding education, 23.6% held a high school diploma, 13.5% an associate degree, 47.2% a bachelor’s, 14.8% a master’s, and 0.9% a PhD. Additionally, 36.5% were referred by others, while 63.5% were self-referred. Seventeen-point-nine percent had a history of suicide attempts, whereas 82.1% did not. All study variables were measured on interval scales. Correlational analyses indicated that family functioning had a significant negative relationship with self-warmth and psychological flexibility (p < .05), but a positive relationship with self-coldness and distress tolerance (p < .05). Self-warmth and psychological flexibility were negatively correlated with distress tolerance, while self-coldness was positively correlated (p < .05). Structural equation modeling results showed that family functioning had significant direct effects on psychological flexibility (β = –0.16, p < .05), self-coldness (β = 0.30, p < .05), and distress tolerance (β = 0.16, p < .05). Indirect effects were observed through psychological flexibility (β = 0.036) and self-coldness (β = 0.265), with a total effect of β = 0.35. Model fit indices (CFI = .93, TLI = .92, IFI = .93, GFI = .91, RMSEA = .067) indicated an acceptable overall model fit. Conclusion: The present study aimed to examine the mediating role of psychological flexibility and self-compassion in the relationship between family functioning and distress tolerance among outpatient clients. Findings indicated that family functioning influences distress tolerance both directly and indirectly through psychological flexibility and self-coldness. Optimal family functioning was associated with higher distress tolerance, whereas dysfunctional family patterns corresponded to lower tolerance. Families with poor functioning often lack problem-solving abilities, clear behavioral patterns, effective communication, and emotional support, which reduces members’ capacity to cope with distress. Dysfunctional family environments also undermine psychological flexibility, limiting individuals’ capacity to adapt behaviors to situational demands, regulate emotions, and employ coping strategies, thereby decreasing distress tolerance. Similarly, self-compassion, particularly high self-coldness, mediates the impact of family functioning on distress tolerance. Self-coldness, originates in early family relationships and is shaped by family support, cohesion, and secure attachment. Dysfunctional families increase self-judgment, isolation, and over-identification, reducing individuals’ ability to use self-compassion when facing stress and emotional distress. Interventions that improve family functioning, enhance psychological flexibility, and self-compassion may strengthen individuals’ ability to manage and tolerate distress more effectively. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه‌ای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و خودشفقت‌ورزی در رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری بود. این مطالعه از نوع بنیادی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل مراجعان مراکز روانشناسی و مشاوره آرامش ماندگار شهر مشهد در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بود. نمونه‌ای به حجم ۳۱۸ نفر از مراجعان به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل فرم کوتاه سنجش کارکرد خانواده، پرسشنامه انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، مقیاس خودشفقت‌ورزی و مقیاس تحمل پریشانی بودند. داده‌ها با استفاده از شاخص‌های توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر مستقیم کارکرد خانواده بر تحمل‌ پریشانی و خود-سردی (ابعاد منفی خودشفقت‌ورزی)، مثبت و معنادار است اما بر انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، منفی و معنادار است. اثر مستقیم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بر تحمل‌ پریشانی منفی و معنادار است اما اثر مستقیم خود-سردی بر آن مثبت و معنادار است (05/0 >p). یافته‌ها بیانگر آن است که کارکرد خانواده به‌طور غیرمستقیم و به‌واسطه انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و خود-سردی با تحمل‌ پریشانی مرتبط است. یافته‌ها نشان داد که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و خودشفقت‌ورزی نقش مهمی در تجربه تحمل‌ پریشانی دارند و مداخلات آموزشی و درمانی مرتبط با آن‌ها می‌توانند در افزایش تحمل پریشانی مراجعان غیربستری مؤثر باشند.

دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 22 1 2026 03 21 Exploring the Perceived Psychological Burden in the Lived Experience of Mothers of Child with Epilepsy واکاوی بار روانی ادراک‌شده در تجربه زیسته مادران دارای فرزند مبتلا به صرع 106468 10.48308/jfr.2025.240202.1989 FA لیلا مهرانگیز دانشجوی دکتری روانشناسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان مریم اسماعیلی دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه اصفهان، ایران اعظم نقوی دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، ایران 0000-0003-0559-6192 مسعود اعتمادی فر استاد، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ایران Journal Article 2025 05 30 Extended Abstract Introduction: Epilepsy is one of the most common neurological disorders, affecting over 70 million people worldwide and significantly impacting the physical and mental health of children (Moghaddasi et al., 2021). This chronic and debilitating condition is characterized by recurrent, unpredictable seizures, negatively affecting the quality of life of both children and their families (Lee et al., 2025). Among family members, mothers bear primary responsibility for caregiving and are subjected to severe physical, psychological, and social stressors (Sarpdaghi & Kapik, 2023). Mothers of children with epilepsy face multiple challenges, including anxiety, depression, post-traumatic stress, guilt, and social isolation. These difficulties arise from factors such as the financial burden of treatment, constant supervision, lifestyle changes, and concerns about their child's future (Atan et al., 2025). Studies indicate that poor maternal sleep quality, especially due to nocturnal seizures, significantly increases the risk of chronic fatigue and depression (Yucel et al., 2023). Research shows that 68% of children with epilepsy experience seizures at night, leading to reduced maternal sleep quality and heightened caregiving anxiety (Cook et al., 2023). Beyond physical and psychological distress, mothers of children with epilepsy often experience social stigma. In some communities, misconceptions persist, with epilepsy being wrongly attributed to supernatural causes or contagious factors. This leads to social withdrawal and reduced social support for affected families (Wang et al., 2024; Yeni et al., 2024). The resulting social isolation and lack of understanding from society intensify maternal psychological stress, discouraging them from discussing their struggles, which further deteriorates their mental health (Jones et al., 2023). Moreover, mothers of children with treatment-resistant epilepsy (TRE) face an even greater psychological and physical burden. Forty percent of children with epilepsy do not respond to conventional treatments, necessitating rigorous management of complex therapeutic regimens. This not only reduces the child’s quality of life but also heightens maternal stress and feelings of helplessness (Metzger et al., 2024). Overall, mothers of children with epilepsy experience multifaceted challenges spanning physical, psychological, social, and economic dimensions, significantly affecting their quality of life and mental well-being. However, this aspect of epilepsy remains understudied, requiring further investigation (Jacobsen & Alqleit, 2021). Therefore, the present study aimed to address the following question: How do mothers of children with epilepsy experience their perceived psychological burden, in a way that reflects the pressures, stressors, and caregiving responsibilities from their own perspective? Methodology: This study employed a qualitative approach using Braun and Clarke’s thematic analysis (2006, 2013), a flexible method suitable for qualitative data analysis (Narimani & Sadeghzadeh Balil, 2024; Abdali Aghagoli & Aminiha, 2022). The study population comprised mothers of children with epilepsy in Isfahan, selected through purposive sampling. A total of 14 eligible mothers participated voluntarily after providing informed consent. Inclusion criteria were a minimum secondary school education, the ability to comprehend interview content, having a child with epilepsy registered at the Isfahan Epilepsy Association, and providing care for over five years. Data were collected via semi-structured interviews, designed based on literature review and expert consultation, focusing on mothers lived experiences. Interviews lasted 45 to 90 minutes and were conducted over four months (June to September 2024). Data were analyzed using Braun and Clarke’s framework (2006, 2013). Findings: The findings of this research include four main themes and 23 sub-themes. The themes indicate that mothers of children with epilepsy face unpleasant emotions and helplessness, concerns and worries, social stigma and shame, and caregiving burden with inadequate support, each of which negatively affects their mental health and quality of life Theme 1: Unpleasant Emotions and Distress Mothers of children with epilepsy experienced a range of distressing emotions. They reported depression, characterized by sadness, hopelessness, and reduced motivation. Anger arose in response to unpredictable seizures and caregiving challenges, while jealousy emerged when comparing their child to healthy peers. Continuous caregiving caused severe fatigue and emotional exhaustion, leading to physical problems such as headaches, sensory disturbances, and memory lapses. These cumulative pressures reinforced a sense of distress and helplessness, affecting both psychological and physical well-being Theme 2: Mothers’ Concerns and Worries Mothers of children with epilepsy faced persistent concerns that affected daily life and wellbeing. They reported anxiety about school personnel’s neglect, their child’s future ability to live independently, and frequent uncontrollable seizures. Worries included seizure-related accidents and the challenge of making the home safe. Mothers feared the child’s illness and seizure recurrence, potential neurological consequences of seizures, the burden of strict adherence to anti-seizure medication, and its side effects. Intense child dependency on the mother amplified these concerns and added continuous caregiving stress. Theme 3: Social Stigma and Shame Mothers of children with epilepsy experienced intense social stigma and shame. They feared others not keeping their child’s condition private, being mocked or humiliated, and the child’s illness being a source of shame. Concerns also included excessive pity from others and being blamed, reinforcing social embarrassment and reduced confidence. Theme 4: Care Burden and Insufficient Support Mothers of children with epilepsy faced a heavy care burden and insufficient support. They reported lack of supportive organizations, limited access to up-to-date specialists, inadequate support from spouses and relatives, and the stress of high treatment costs and financial insecurity, intensifying caregiving challenges and feelings of helplessness. Conclusion: This study, by examining the lived experiences of mothers of children with epilepsy, revealed various challenges and needs they face. The findings show that the psychological, social, and physical impacts of epilepsy affect not only the child’s health but also the mothers' well-being. Issues such as anxiety, depression, social stigma, and caregiving pressures were identified as major concerns for mothers, highlighting the necessity for effective support and awareness-raising. This study provides a conceptual framework for a deeper understanding of the impact of epilepsy on families, offering valuable insights for policymakers and health professionals in designing targeted support and educational programs for these families. It is also recommended that future studies explore the experiences of other family members and different cultural and social contexts to enhance the breadth of the literature in this field چکیده: خانواده نهادی است که اختلال در یکی از اعضا می‌تواند کل سیستم را تحت‌تأثیر قرار دهد. وجود کودک مبتلا به صرع چالش‌های روانی و عاطفی زیادی را به خانواده، به‌ویژه مادر به‌عنوان مراقب اصلی، تحمیل می‌کند. این پژوهش با هدف واکاوی بار روانی خودادراک‌شده در تجربه زیسته این مادران انجام شد. مطالعه حاضر کیفی و با روش تحلیل مضمون انجام گرفت. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. مشارکت‌کنندگان، ۱۴ مادر دارای کودک مبتلا به صرع از انجمن صرع اصفهان در سال ۱۴۰۳ بودند. تحلیل داده‌ها با رویکرد براون و کلارک انجام شد. چهار مضمون اصلی شناسایی شد: هیجانات ناخوشایند و استیصال، نگرانی‌ها و دغدغه‌ها، انگ اجتماعی و شرم، بار مراقبتی و حمایت ناکافی. یافته‌ها نشان می‌دهند تجربه این مادران تحت تأثیر عوامل روانی و اجتماعی متعددی است که بر کیفیت زندگی و روابط آن‌ها اثرگذار است. چالش‌های مراقبتی و مدیریت موقعیت‌های دشوار برجسته بودند، در حالی‌که حمایت‌های اجتماعی و فردی نقش مؤثری در بهبود وضعیت روانی آن‌ها داشت. پیشنهاد می‌شود مداخلات روانی-اجتماعی برای کاهش بار روانی و ارتقای تاب‌آوری این مادران طراحی شود