دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 13 1 2017 08 23 The Viewpoints of Iranian Mothers on Child-Parent Co-Sleeping: A Qualitative Study Based on the Culture-Approached Theory of Developmental Niche نگاه مادران به پدیده کنار هم خوابیدن والد ـ کودک: پژوهشی کیفی بر مبنای نظریه فرهنگی آشیانه رشدی 47 66 97535 FA شهره رحیمیان دانشگاه فردوسی راحله مداح شورچه دانشگاه فردوسی مشهد زهرا طبیبی استادیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 03 04 This study investigates the attitude of mothers towards the phenomenon of co-sleeping, based on Super and Harkens’s Developmental Niche Theory. Semi-structured interviews were administered with 13 mothers of at least one 3 to 6 years old child, in two groups of co-sleepers and separate sleepers. Qualitative and phenomenological approach and Colaizzi method of analysis was used. Data were categorized based on the sub-systems of Niche theory. In socio-physical situation subsystem the role of siblings and frequent absence of the father or his agreement were mentioned as reason for Co-sleeping. In both culturally regulated customs of child care and the psychology of the caretakers subsystems, despite believing in the role of co-sleeping in affectional relationships, the separate-sleeper mothers committed to set their child sleep in child’s room in order to achieve independency and reduce the fear of loneliness. Both groups mentioned the effects of being concerned about child awareness of sexual relationships and the effect of child’s temperament on the way of sleeping. In order to form a strong affectional relationship, parents believe that co-sleeping until the end of breast-feeding and sometimes until preschool seems to be necessary. Parents’ tendency to separate the child in preschool age is due to reducing dependency and preventing early awareness of sexual relationships. In general, mothers do not consider co-sleeping up to preschool years as unusual. دیدگاه مادران درباره پدیده کنار هم­ خوابیدن براساس نظریه آشیانه رشدی سوپر و هارکنس بررسی شد. با 13 مادر دارای حداقل یک کودک 3 تا 6 ساله، در دو گروه کنارهم خواب و جداخواب، مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد. از رویکرد کیفی پدیدارشناسی و شیوه تحلیل کلایزی استفاده شد و پاسخ­ ها بر اساس خرده سیستم ­های نظریه آشیانه رشدی، مفهوم­ بندی شدند. در بخش موقعیت فیزیکی، نقش همشیرها در جداخوابی و غیبت مکرر پدر یا رضایت وی در کنار هم­ خوابیدن مطرح شد. در حوزه آداب و رسوم فرهنگی و روان­شناسی مراقب نیز با وجود اعتقاد هر دو گروه بر نقش کنار هم­خوابیدن در ایجاد رابطه عاطفی، مادران جداخواب در خواباندن کودک در اتاق خودش در جهت کسب استقلال کودک و کاهش ترس از تنهایی او، تلاش می­ کردند. در هر دو گروه نگرانی از تأثیر آگاهی زودهنگام کودک از روابط جنسی و تأثیر وضعیت خلق و خوی کودک در انتخاب نحوه خواباندن مطرح شد. والدین برای شکل­ گیری رابطه عاطفی قوی، کنار هم­ خوابیدن را تا پایان شیرخوارگی و گاهی تا پیش ­دبستانی، ضروری می­دانند. تمایل آن­ها بر جداسازی کودک پیش­ دبستانی به دلیل کاهش وابستگی و جلوگیری از آگاهی کودک از روابط جنسی است. در دیدگاه مادران، کنار هم­ خوابیدن تا سن دبستان پدیدۀ نابهنجاری تلقی نمی ­شود. https://jfr.sbu.ac.ir/article_97535_ff2d5c151d79b707e4ca296e5d7ff06f.pdf