دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 11 2 2015 11 22 The Effect of Family Communication Patterns on Shiraz Secondary School Students’ Self-Concept نقش الگوهای ارتباطی خانواده در خودپندارۀ دانش‌آموزان مقطع راهنمایی شهر شیراز 237 256 96383 FA محمود بهرامی دانشگاه خوارزمی تهران فریبا خوشبخت دانشگاه شیراز Journal Article 2015 11 28 The present research was performed to evaluate the relationship between family communication patterns (conversation and conformity) with the self-concept (academic, social, physical & valuable). The research sample included 192 secondary school students of Shiraz city (95 girls & 97 boys) who were selected with cluster random sampling method. The data collected by the revised questionnaire of family Communication Patterns (Koerner & Fitzpatrick) and self-concept scale (Mandaglio & Pyryt). The results showed that the family communication of the conversation pattern predicts a positive and meaningful concept for all aspects of self-concept pattern, whereas conformity pattern cannot predict self-concept pattern, significantly. Also, the highest correlation between variables of family and self-concept relationship, belongs to the relationship between valuable self-concept and conversation in the girls group, and the relationship between physical self-concept and conversation in boys. So, it can be said that family-oriented conversation increases self-concept and adjustment of children. پژوهش حاضر، با هدف بررسی ارتباط بین الگوهای ارتباطی خانواده (گفت‌وشنود و همنوایی) با خودپنداره (تحصیلی، اجتماعی، ورزشی و ارزشی) انجام گرفت. جامعۀ آماری پژوهش، شامل 192 دانش‌آموز مقطع راهنمایی شهر شیراز (95 دختر و 97 پسر) بود، که به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. به‌منظور گردآوری داده‌ها، از پرسش‌نامۀ تجدید نظرشدۀ الگوهای ارتباطی خانواده کوئرنر و فیتزپاتریک و مقیاس خود پندارۀ منداگلیو و پی‌ریت استفاده شد.نتایج نشان داد ارتباط خانوادگی از نوع گفت‌وشنود، به ‌صورت مثبت و معناداری، به پیش‌بینی همۀ ابعاد خودپنداره می‌پردازد؛ در حالی‌که قدرت پیش‌بینی ارتباط خانوادگی از نوع همنوایی معنادار نبود. هم‌چنین، بیش‌ترین همبستگی بین متغیرهای ارتباط خانوادگی و خودپنداره، در گروه دخترها، متعلق به رابطۀ بین خودپندارۀ ارزشی و ارتباط گفت‌وشنود بوده و در گروه پسرها مربوط به رابطۀ بین خودپندارۀ ورزشی و ارتباط گفت‌وشنود است. بنابراین می‌توان گفت، خانواده‌های با جهت‌گیری گفت‌وشنود، باعث افزایش سازگاری و خودپنداره در فرزندان می‌شوند. https://jfr.sbu.ac.ir/article_96383_1d1d5cbb72b8d4e2b80f2592f83ed0da.pdf