دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 7 3 2012 02 20 اثربخشی آموزش برنامه فرزندپروری مثبت بر خوداثرمندی والدینی مادران 96015 FA علی طالعی کارشناس ارشد مشاور مدرسه کارینه طهماسیان دانشگاه شهید بهشتی نرگس وفائی کارشناس کودکان استثنایی Journal Article 2015 05 12 خوداثرمندی والدینی اشاره به باورها یا قضاوت‌های یک والد از توانمندی‌هایش جهت نظم‌دهی و اجرای یک سری از تکالیف مربوط به والد‌گری با کودک را دارد. احساس خـود‌‌اثـرمندی ضعیف در والدیـن می‌تواند مقدمه‌ای بر بد‌رفتاری با کودک و تأثیرات سوء بر رشد اجتماعی، هیجانی و شناختی کودک باشد و نیز می‌تواند عملکرد و سازگاری روان-شناختی والدین را تحت تأثیر قرار دهد. این مطالعه با هدف اثر‌بخشی آموزش برنامه فرزند-پروری مثبت بر خود‌اثرمندی والدینی مادران صورت گرفته است. این پژوهش از نوع تجربی و به صورت پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل است. نمونه پژوهش شامل 24 نفر از مادران دختران 7 تا 9 ساله شهر بردسکن در سال تحصیلی 89-88 است که به صورت تصادفی و همتاسازی شده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفته‌اند. اعضای گروه آزمایش به مدت 8 هفته، هر هفته یک جلسه، به مدت 2 ساعت در جلسات برنامه فرزند-پروری مثبت شرکت کرده در حالی‌که گروه کنترل هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکردند. ابزارهای گرد‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه خود‌اثرمندی والدینی و پرسشنامه توانایی‌ها و مشکلات بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری t مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته-های حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که میانگین نمرات در دو گروه، بعد از برنامه آموزش، دارای تفاوت معنا‌داری در سطح 05/0P< است. به طور کلی می‌توان گفت که برنامه فرزند‌پروری مثبت توانسته است از طریق تقویت رفتار‌های مثبت کودکان به وسیله مادر، الگو‌سازی والد‌گری مناسب، تلفیق سطح دانش و توانایی مادران، ایجاد تعاملات مؤثر والد-کودک و فراهم آوردن حمایت اجتماعی، سطح خود‌اثرمندی والدینی مادران را ارتقاء بخشد. https://jfr.sbu.ac.ir/article_96015_d33646a0cbd3c95d782485b0ef2646a7.pdf