دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 5 2 2009 09 23 بررسی تأثیر شیوه فرزندپروری ادراک شده و جنس بر خود ناتوان‌سازی 95463 FA محمود حیدری دانشگاه شهید بهشتی محسن دهقانی دانشگاه شهید بهشتی محمدکریم خداپناهی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2015 05 12 خود ناتوان‌سازی عبارت از انجام یا عدم انجام کاری به منظور عذرتراشی برای شکست‌های احتمالی است. این سازه به دو شکل رفتاری و ادعایی دیده می‌شود. این رفتار می‌تواند تحت تأثیر سبک‌های فرزندپروری قرار گیرد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر سبک فرزندپروری ادراک شده بر خود ناتوان‌سازی است. روش پژوهش، پس‌رویدادی و جامعه آن شامل دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه شهید بهشتی است که از بین آنان با روش نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس وجود حداقل 30 نفر در هر یک از سبک‌های فرزندپروری نمونه‌گیری انجام شد. نمونه پژوهش 184 نفر شامل 95 دختر و 91 پسر است. ابزار جمع‌آوری اطلاعات مقیاس خود ناتوان‌سازی و پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری ادراک شده بود. داده‌های جمع‌آوری شده با آزمون آماری مانوا تحلیل گردید. نتایج نشان داد که خود ناتوان-سازی رفتاری و کلی در سبک فرزندپروری استبدادی به-طور معناداری بیشتر از سایر سبک‌های فرزندپروری است. سبک فرزندپروری و جنس نیز دارای رابطه تعاملی هستند. خود ناتوان‌سازی ادعایی در سبک فرزندپروری مقتدرانه در دختران بیشتر از پسران است و در سبک فرزندپروری استبدادی خود ناتوان سازی ادعایی در پسران بیشتر از دختران است. نتایج نشان‌دهنده اهمیت تأثیر محبت و کنترل در روابط والد ـ فرزند بر خود ناتوان‌سازی است. https://jfr.sbu.ac.ir/article_95463_b0d238677caa00be77651252ffece8da.pdf