دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشکده خانواده خانواده پژوهی 1735-8442 20 4 2025 02 19 Impact of Home-School Cooperation on Psychological Well-Being and Relationship of Mothers with Visually Impaired Children تاثیر همکاری خانه و مدرسه بر بهزیستی روانی و رابطه مادران با کودکان دارای آسیب بینایی 138 155 105335 10.48308/jfr.2025.234395.1686 FA محمد عاشوری دانشیار گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران فرزانه بهزادی گروه روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2024 01 08 The present study was conducted with the aim of investigating the effectiveness of home-school cooperation training on psychological well-being and parent-child relationship in mothers of visually impaired children. The research design was a semi-experimental type with a pre-test, post-test and follow-up with a control group. The statistical population was formed by the mothers of visually impaired children in Yasouj city. 30 mothers of visually impaired children were selected from the schools of this city by the convenience sampling method and replaced by a random method in two experimental (15 people) and control (15 people) groups. The experimental group participated in 12 sessions (2 sessions of 150 minutes per week) in the home-school cooperation training program, while the control group did not participate in this program. In this research, Reif’s psychological well-being scale and Pianta’s parent-child relationship scale were used. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance. The results showed that home-school cooperation training had a positive and significant effect on the psychological well-being and parent-child relationship of mothers of visually impaired children in the experimental group. Therefore, it is suggested to use this program in the rehabilitation centers and special schools for the blind. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش همکاری خانه و مدرسه بر بهزیستی روانشناختی و رابطه والد-کودک در مادران کودکان کم‌بینا انجام شد. طرح پژوهش، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری را مادران کودکان کم‌بینا شهر یاسوج تشکیل دادند. ۳۰ مادر کودک کم‌بینا با روش نمونه‌گیری در دسترس از مدارس این شهر انتخاب و با روش تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در 12 جلسه (هفته‌ای ۲ جلسه ۱۵۰ دقیقه‌ای) در برنامه آموزش همکاری خانه و مدرسه شرکت کردند در حالی که گروه کنترل در این برنامه شرکت نکرد. در این پژوهش از مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف و مقیاس رابطه والد- کودک پیانتا استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش همکاری خانه و مدرسه بر بهزیستی روانشناختی و رابطه والد-کودک در مادران کودکان کم‌بینا در گروه آزمایش تاثیر مثبت و معنادای داشت. بنابراین، پیشنهاد می‌شود از این برنامه در مراکز توانبخشی و مدارس ویژه نابینایان استفاده شود. https://jfr.sbu.ac.ir/article_105335_00ab746d97092d660f71f002055e2b74.pdf