palette
اثر آموزش روش‌درمانی پاسخ محور بر عملکرد خانواده در مادران کودکان مبتلا به اتیسم
طیبه محتشمی, مهناز علی‌اکبری دهکردی, نرگس چیمه, احمد علی‌پور, هاله افقی

چکیده
این پژوهش به منظور بررسی اثر آموزش روش درمانی پاسخ‌محور به مادران کودکان اتیستیک بر عملکرد خانواده صورت گرفته است. جامعه آماری شامل کلیه مادران کودکان مبتلا به اتیسم شهر تهران می‌شود. از بین مادران با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس 20 نفر به عنوان نمونه مورد پژوهش انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش جاي داده شدند. طرح پژوهش، طرح پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه كنترل و پيگيري بود. به گروه آزمایش روش‌درمانی پاسخ‌محور، در طول سه-ماه آموزش داده شد. از پرسشنامه خودکارآمدی والدین، مقیاس استرس والدین، پرسشنامه کارکرد خانواده و مقیاس رضایت‌مندی خانواده در اين پژوهش به عنوان ابزاري جهت سنجش عملكرد خانواده استفاده گردید. یافته‌ها نشان دادند که آموزش روش‌درمانی پاسخ‌محور در کاهش استرس مادران، افزایش خودکارآمدی و کارکرد خانواده در سطح (05/0p<) معنادار بوده است، البته در مقیاس رضایت‌مندی خانواده تأثیر معناداری دیده نشد. از آن‌جایی که آموزش روش پاسخ‌محور در کاهش استرس و افزایش خودکارآمدی و کارکرد خانواده مؤثر بوده، پیشنهاد می‌شود این روش-درمانی در کنار روش‌های مرسوم در زمینه اتیسم به مادران آموزش داده شود که می‌تواند در بهبود عملکرد خانواده مؤثر باشد.
واژگان کلیدی
روش پاسخ‌محور، استرس والدین، خودکارآمدی والدین، رضایت‌مندی خانواده، کارکرد خانواده، اتیسم.

ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.