palette
چالش مداخلات: تا چه اندازه هر یک از مداخلات آموزش مدیریت والدین، نروفیدبک، و ریتالین بر بهبود اختلال بیش‌فعالی/نقص در توجه و شاخص استرس والدینی تأثیر دارند

چکیده
پژوهش حاضر به‌منظور مقایسه اثربخشي شيوه-های درماني ريتالين، نروفيدبک و آموزش مديريت والدين بر بهبود اختلال كمبود توجه/بيش فعالي و شاخص‌های تنیدگی والدیني انجام شده است. این پژوهش بر حسب هدف و مداخلات‌، از نوع پژوهش‌ شبه‌تجربي با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون سه گروهی بدون کنترل می‌باشد. جامعه آماري پژوهش، شامل کودکان مبتلا به اختلال بيش‌فعالي/نقص توجه (ADHD) ساکن شهر تهران مي‌باشند. از بین مراجعه‌کنندگان به کلینیک تخصصي روان‌پزشکي کودک، سی کودک مبتلا به‌صورت تصادفی به‌عنوان نمونه انتخاب و بر اساس اهداف پژوهش در سه گروه درمان ريتالين، درمان نروفيدبک و کودکاني که والدین آن‌ها تحت آموزش مديريت والدینی قرار گرفتند گماشته شدند؛ قبل و بعد از ارائه درمان توسط مقیاس درجه‌بندی کانرز (فرم 48 سؤالی والدین، CPRS-48) و شاخص تنيدگي والديني(PSI) مورد ارزیابی و اطلاعات به‌دست آمده به‌وسیله آمار استنباطی و روش MANCOVA تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که بین اثربخشي سه روش ریتالین، آموزش والدین و نروفیدبک تنها در دو مقیاس توجه و تمرکز و شاخص بیش‌فعالی آزمون کانرز کودکان ADHD تفاوت معنادار مشاهده گرديد، به‌نحوي كه درمان ريتالين اثربخش‌تر از آموزش مديريت والدين بود و بین اثربخشي سه روش ریتالین، آموزش والدین و نروفیدبک در شاخص‌ تكانش‌گري تفاوت معناداري مشاهده نگرديد. هم‌چنين در خصوص اثربخشي سه شیوه درمانی بر بهبود شاخص تقویت‌گری و دلبستگی والدگری، آموزش مدیریت والدین و ريتالين نسبت به نروفیدبک اثربخشي بيشتري در شاخص تقویت‌گری داشتند و تفاوت معناداري بين اثربخشي سه گروه در شاخص دلبستگی والدگری مشاهده نگرديد.
واژگان کلیدی
اختلال بيش‌فعالي/نقص توجه؛ ریتالین؛ نروفیدبک؛ آموزش مدیریت والدین؛ شاخص تنیدگی والدگری

ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.